18/02/2014
Ο ρόλος των ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας στο κοινωνικό σύνολο πρέπει και μπορεί να είναι ενεργός
Βασιλική Γαροπούλου, καθηγήτρια Ειδικής Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού M.Sc., Ph.D «Ο ρόλος των ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας στο κοινωνικό σύνολο πρέπει και μπορεί να είναι ενεργός»

Τη δεύτερη ημέρα του 1ου Διεπιστημονικού Εκπαιδευτικού Προγράμματος Ενημέρωσης και Αντιμετώπισης της νόσου Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας στην Κομοτηνή που διοργανώνει το Κέντρο Εκπαίδευσης Αυτόνομης Διαβίωσης Α.μεΑ. Ν. Ροδόπης, παρακολούθησε ο «ΠτΘ», το οποίο και θα διαρκέσει μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου.



Η χθεσινή ημέρα για τους συμμετέχοντες του προγράμματος περιελάμβανε τα της επίσκεψή τους στις αθλητικές εγκαταστάσεις του ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής, όπου και εξασκήθηκαν στη σκοποβολή, ενώ αμέσως μετά ακολούθησε συμβουλευτική ενημερωτική συνεδρία με την καθηγήτρια Ειδικής Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού M.Sc., Ph.D. - Halliwick Instructor, κ. Βασιλική Γαροπούλου, σχετικά με τη συμβολή της άσκησης στην καθημερινότητα των ανθρώπων που εμφανίζουν σκλήρυνση κατά πλάκας, τη βελτίωση και την ποιότητας ζωής τους αλλά και τη διατροφή τους. 

2,5 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από Σκλήρυνση κατά Πλάκας

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από Σκλήρυνση κατά Πλάκας. «Σύμφωνα με τις τελευταίες σύγχρονες μελέτες στην Ελλάδα μιλάμε περίπου για έναν αριθμό δέκα χιλιάδων ατόμων, χωρίς να αφήνουμε και ένα συνολικό αριθμό που μπορεί να είναι άνω των χιλίων που δεν έχουν καταγραφεί ή δεν έχουν διαγνωσθεί ακόμη».

Βασιλική Γαροπούλου «Υπάρχουν ερμηνείες που δίνονται από μη εξειδικευμένους στο χώρο ανθρώπους, με αποτέλεσμα τα άτομα με σκλήρυνση να μπαίνουν σε διαδικασία λανθασμένων επιλογών»

Μιλώντας στον «ΠτΘ» η κ. Γαροπούλου εξήγησε τους λόγους της παρουσίας της στην Κομοτηνή. Όπως τόνισε « σκοπός του προγράμματος που τρέχει αυτή τη στιγμή είναι μια διεπιστημονική προσέγγιση- αντιμετώπιση της νόσου της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας. Η συγκεκριμένη νόσος, είναι μια αυτοάνοση νόσος, άγνωστης αιτιολογίας δυστυχώς μέχρι σήμερα, για την οποία τώρα μπαίνουμε στο ουσιαστικό κομμάτι, παρέμβασης και αποκατάστασής της. Γίνεται μια προσπάθεια στον «ΠΕΡΠΑΤΩ» μέσα από συζητήσεις που κάνουμε να δώσουμε μία ουσιαστική κατεύθυνση αντιμετώπισης της νόσου από ειδικούς επαγγελματίες της υγείας, πώς πρέπει αυτή να γίνεται σωστά και ποιες είναι οι βασικές αρχές που διέπουν την αντιμετώπιση τής εν λόγω νόσου, γιατί υπάρχουν αυτή τη στιγμή ερμηνείες που δίνονται από κάποιους οι οποίοι δεν είναι εξειδικευμένοι στο χώρο, με αποτέλεσμα τα άτομα με σκλήρυνση να μπαίνουν σε μια διαδικασία λανθασμένων επιλογών. Νομίζω ότι το μήνυμα το οποίο πρέπει να μεταφερθεί είναι ότι μπορεί να είναι ενεργός ο ρόλος των ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας στο κοινωνικό σύνολο και αυτό είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί όχι μόνο από προσπάθεια των ειδικών επαγγελματιών υγείας, της οικογένειας και του συνόλου, αλλά και των ίδιων των ατόμων, με τους κατάλληλους φορείς συμπαράστασης σ’ έναν τέτοιο αγώνα». 



«Η άσκηση αναπόσπαστο συμπληρωματικό μέσο θεραπείας της σκλήρυνσης»

Μεγάλο μέρος της τοποθέτησης της κ. Γαροπούλου ήταν αφιερωμένο στη συμβολή της σωματικής άσκησης των πασχόντων, η οποία είναι πολύ μεγάλη κυρίως λόγω του γεγονότος ότι «το ψυχολογικό κομμάτι επιδέχεται πάρα πολλές μεταπτώσεις». Η ίδια χαρακτήρισε την άσκηση «αναπόσπαστο συμπληρωματικό μέσο θεραπείας και επισήμανε πως « αυτή είναι ευεργετική και ωφέλιμη αν είναι εξατομικευμένη ειδικά και ενδείκνυται ξεχωριστά για κάθε άτομο με σκλήρυνση, γιατί ωφελεί και διατηρεί την κινητική λειτουργικότητα του ατόμου. Επομένως, την προτείνουμε ανεπιφύλακτα σε σχέση με πριν μια εικοσαετία».

Η κ. Γαροπούλου αναφέρθηκε επίσης και στην κοινωνική απομόνωση που βιώνουν τα άτομα με σκλήρυνση, τα οποία «απομονώνονται από το κοινωνικό σύνολο, δε συμμετέχουν δραστήρια και ενεργά είτε στον εργασιακό τομέα, είτε στο κοινωνικό σύνολο, κυρίως λόγω των σοβαρών κινητικών τους μεταβολών».

«Η αναπηρία είναι μια συνθήκη που επιφέρει κάποιες προσαρμογές στην προσωπική ζωή και τίποτα άλλο»

Ερωτηθείσα σχετικά με την ελλιπή ενημέρωση των Ελλήνων ή ακόμα και την παραπληροφόρηση που υπάρχει η κ.Γαροπούλου έκανε λόγο για «έλλειψη παιδείας» η οποία οδηγεί «στις στερεότυπες διαδικασίες που μας διέπουν σε ό,τι έχει να κάνει με τη μειονεξία, τη διαταραχή και την αναπηρία που μας πάνε πολλά χρόνια πίσω». Όπως τόνισε ωστόσο η ίδια παρατηρείται μία κάποια πρόοδος σε όλο το κοινωνικό φάσμα, σε ό,τι έχει να κάνει με την αναπηρία και τη διαφορετικότητα και εξέφρασε την ελπίδα της πως «θα υπάρξει η απαραίτητη, στοιχειώδης τουλάχιστον ενημέρωση, πως τα άτομα με σκλήρυνση δεν έχουν να αποδείξουν κάτι. Μπορούν να μείνουν δραστήρια, μπορούν να συμμετέχουν σε όλα. Έχουν να αντιμετωπίσουν τη νόσο και σταματάμε εκεί. Η αναπηρία είναι μια συνθήκη που επιφέρει κάποιες προσαρμογές στην προσωπική ζωή. Από κει και πέρα δεν επιφέρει καμία άλλη μεταβολή».

Πηγή: www.paratiritis-news.gr